താൾ:Kathakali-1957.pdf/17

7

എന്നാൽ ഒരു നൃത്യകലയ്ക്കു വേണ്ടുന്നലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം കഥകളിയിൽ കാണാം. ശിരസ്സ്, മാറു്, അരക്കെട്ടു്,കൈത്തലം, കാലുകൾ തുടങ്ങിയ അംഗങ്ങളും കഴുത്തു്, തുട, കൈ തുടങ്ങിയ പ്രത്യംഗങ്ങളും ചേർത്തുള്ള ആംഗികാഭിനയവും കവിൾ, പുരികങ്ങൾ, കൃഷ്ണമണി ആദിയായ ഉപാംഗങ്ങളെക്കൊണ്ടു സാധിക്കുന്ന സാത്വികാഭിനയവുമാണു് നൃത്യകലയിൽ പ്രധാനം. കഥകളിയിൽ അവലംബിച്ചിട്ടുള്ള അഭിനയരീതിയും ഇതുതന്നെയാകുന്നു. എന്നാൽ പദാർത്ഥാഭിനയരൂപവും തന്മൂലം ഭാവാശ്രയവും മാത്രമല്ല കഥകളി. ഭാവപ്രകടനങ്ങൾകൊണ്ടു് പദാർത്ഥങ്ങളെ അഭിവ്യഞ്ജിപ്പിക്കുന്ന കഥകളിനടൻ വാക്യൎത്ഥത്തിനു് ആധാരമായ രസത്തെ അവലംബിച്ചു് ആശയത്തെ നടിക്കുന്നതോടുകൂടി മാത്രമേ അഭിനയം പൂൎത്തിയാകുന്നുള്ളൂ. പദങ്ങളുടെയെന്നല്ല വിഭക്തികളുടെയും അർത്ഥം ഹസ്തമുദ്രകൾകൊണ്ടു് ആവിഷ്കരിച്ചു വാക്യാൎത്ഥത്തെ പൂൎണ്ണമാക്കുന്നതിനും സഞ്ചാരിഭാവപ്രകടിതമായ പദാൎത്ഥഭാവാഭിനയങ്ങൾക്കാലംബമായി സന്ദർഭോചിതമായ രസസ്ഫുരണം സ്ഥായിയായി നിലനിറുത്തുന്നതിനും ആശയവിശദീകരണം നടത്തുന്നതിനും കഥകളിയിൽ സാധിക്കുന്നു. കഥകളിയിലെ അഭിനയം പദാൎത്ഥഭാവപ്രകടനം എന്ന ക്രമം അനുസരിച്ചാണെങ്കിലും അതു രസമെന്ന സ്ഥായിഭാവത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ നൃത്യലക്ഷണങ്ങളുള്ള കഥകളി നാട്യത്തെയും ആശ്രയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു സിദ്ധിക്കുന്നു. നാട്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം രസാശ്രയമാണല്ലോ. ഒരു നൃത്യകലയോ, നാട്യകലയോ