മനുഷ്യനു പ്രയോജനകരങ്ങളാണെന്നതിനു സംശയമില്ല. പ്രയോജനരഹിതമായ ഒരു കാൎയ്യത്തിലും മനുഷ്യൻറ മനസ്സു പ്രവർത്തിക്കുക സ്വാഭാവികമല്ലല്ലോ. ഗൃഹനിൎമ്മാണം, വസ്ത്രനിൎമ്മാണം, പാചകവിധി തുടങ്ങിയവ പ്രായോഗികകലകളിലും, നൃത്തം, നൃത്യം, സംഗീതം, ചിത്രമെഴുത്ത്, ശില്പവേലകൾ ആദിയായവ ലളിതകലകളിലും ഉൾപ്പെടുന്നു.
ലളിതകലകളെ സാമാന്യമായി ദൃശ്യമെന്നും, ശ്രാവ്യമെന്നും രണ്ടു തരത്തിൽ വിഭജിക്കാം. നേത്രദ്വാരാ മനസ്സിനു് ആനന്ദത്തെ പ്രദാനംചെയ്യുന്നവയാണു ദൃശ്യകലകൾ; ശ്രോത്രമാൎഗ്ഗേണ ആസ്വാദ്യകരങ്ങളാകുന്നവ ശ്രാവ്യകലകളും ആകുന്നു. ദൃശ്യകലകളിൽ കവി കഥാപാത്രങ്ങളെ രംഗത്തു പ്രവേശിപ്പിച്ചു് അവരെക്കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കയും, അഭിനയിപ്പിക്കയും ചെയ്യുന്നു. ശ്രാവ്യത്തിൽ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ രംഗപ്രവേശം ഉണ്ടാകുന്നില്ല; ശ്രവണപ്രധാനം തന്നെയാണു ശ്രാവ്യകലകൾ. സംഗീതം, കവിതാപാരായണം മുതലായവ തിനുദാഹരണമാണ്.
ദൃശ്യകലകൾ
ദൃശ്യകലാശാഖയെ നാട്യം, നൃത്തം, നൃത്യം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു് ഇനങ്ങളായി ശാസ്ത്രകാരന്മാർ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ദൃശ്യകലാശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചു് പലരും ഗ്രന്ഥങ്ങൾ നിൎമ്മിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഭരതമുനിയുടെ നാട്യശാസ്ത്രമാണു് ഏററവും സമാദരണീയമായിട്ടുള്ളതു്. നാട്യശാസ്ത്രാനുസാരിയായ അഭിനയരീതി ഇന്നു കഥകളിയിൽ മാത്രമേ ഏറെക്കുറെയെങ്കിലും ദർശിക്കാനുള്ളു.
